გამარჯობა ვთქვი თუ არა, ომი დაიწყო. პირდაპირ მეცა
2018-02-13 16:48:51
  • „თავისუფალი სივრცე“ – ასე ჰქვია გადაცემას, რომელიც ტელეკომპანია „იბერიამ“ ახალი სეზონიდან დაიწყო. ორშაბათობით ამ სივრცეს არხის საინფორმაციო სამსახურის ხელმძღვანელი ვახო ხუზმიაშვილი ავსებს, დანარჩენ დღეებში კი ეს მისია ნინო გომართელმა აიღო საკუთარ თავზე. ჩვენ ტელეწამყვანებს სამსახურში ვესტუმრეთ.

    – ვახო, დიდი ხანია ეკრანზე არ გამოჩენილხარ... ახლა, როცა უკვე რამდენიმე გადაცემა გავიდა ეთერში, როგორ ფიქრობ, ეს ის იყო, რაც გინდოდა?

    – არასდროს არ მინდოდა ეთერში დაჯდომა. არ იყო ეს ჩემი მიზანი. ვფიქრობდი, რომ ვიყავი კარგი პროდიუსერი, მაგრამ ეთერში დაჯდომას ჩემს საქმედ არ აღვიქვამდი...

    – მაგრამ ჩვენ გვახსოვხარ კამერის წინ, ჩართვებზე...

    – ეს წლების წინათ იყო. დიდი ხანია აქტიური კორესპონდენტობიდან პროდიუსინგში გადავედი. ახლა არხის ხელმძღვანელობამ შემომთავაზა ეთერში დაჯდომა. თავიდან წინააღმდეგობა გავუწიე, მაგრამ არ გამომივიდა. ძალიან რთულია, მივხვდი, რამხელა საქმეს აკეთებენ ადამიანები, ვინც წლების განმავლობაში ეთერში სხედან. ერთი დღით ეთერში დაჯდომა მკლავს. თან ის დღე პრაქტიკულად დაკარგული მაქვს, როგორც არხის საინფორმაციო სამსახურის უფროსს. გადართული ვარ უშუალოდ გადაცემაზე, იმ თემებზე, რასაც კონკრეტული გადაცემა ეხება და პრაქტიკულად იმ დღეს ამოვარდნილი ვარ რეჟიმიდან. ეს დღე არის ორშაბათი.

    – დანარჩენ დღეებში გადაცემა „თავისუფალ სივრცეს“ ნინო გომართელი უძღვება, რომელიც პარალელურად ახალი ამბების დღის გამოშვებების პროდიუსერია... 

    – ნინოს მე შევთავაზე. თავიდან კატეგორიული წინააღმდეგობა გამიწია, თავი დამანებე, გადაჩვეული ვარო, მაგრამ დავიყოლიე. მოკლედ, ორი პროდიუსერი შევცვივდით ეთერში (იცინიან).

    – გამოხმაურება როგორია, თავად როგორ აფასებ საკუთარ თავს ეკრანზე?

    – ჯერ რა გითხრა, ძალიან ვნერვიულობ. ახლაც, ეთერში გადაცემის ქუდი რომ მიდის, მკვდარი ვარ. მისალმების მერე ცოტა მეშვება. პირველი გადაცემაზე, ჯერ კითხვა არ მქონდა დასმული შალვა ნათელაშვილთან, რომ ლამის გადმოხტა ლეიბორისტული პარტიის ოფისიდან. რატომ გაიტანე ანონსში ტექსტი – „რატომ გადაწყვიტა იმ პარტიის ლიდერმა პრეზიდენტობა, რომელიც საარჩევნო ბარიერს ვერ ლახავსო“. ეს ხომ მე არ მომიგონია...

    – მოდი, შევთანხმდეთ, რომ ამ რეაქციას შეიძლება ამ დოზით არა, მაგრამ მაინც ელოდი მისგან...

    – ველოდი, ამ კითხვის დასმას ისედაც ვაპირებდი, მაგრამ... ეს ისეთი ცხარე დებატები იყო. გამარჯობა ვთქვი თუ არა, ომი დაიწყო. პირდაპირ მეცა.

    – პირველი ეთერისთვის მშვენივრად იცავდი თავს. 

    – მეც ასე მგონია, რომ ის დებატი პოლიტიკოსსა და ჟურნალისტს შორის არ წამიგია.

    – ნინო, შენ, ალბათ, გულშემატკივრობდი ვახოს პირველ ეთერში, შენც ხომ ამ ფერხულში უნდა ჩაბმულიყავი...

    – საეთეროში ვიყავი ამ დროს. ასეთ სიტუაციაში არ აქვს მნიშვნელობა, ვინ ზის ეთერში. ეს საერთო პასუხისმგებლობაა. მე და ვახომ ერთად ავიღეთ ჩვენს თავზე ეს პასუხისმგებლობა და ორივეს ასეთი დამოკიდებულება გვაქვს ერთმანეთის გადაცემის მიმართ, არ აქვს მნიშვნელობა, რომელი ზის ეთერში, ის გადაცემა უნდა შედგეს. ძალიან ვინერვიულე ვახოს პირველ ეთერზე, ხელები მქონდა გაციებული. დღემდე პულსი მიჩქარდება, როცა ვახოს გადაცემას ვუყურებ და ზუსტად ვიცი, რომ ვახოსაც იგივე დამოკიდებულება აქვს.

    – შენს სატელევიზიო წარსულზეც ვუამბოთ ჩემს მკითხველს.

    – სატელევიზიო გამოცდილება მე მქონდა, ვახოსგან განსხვავებით. რამდენიმე წლის განმავლობაში საზოგადოებრივ მაუწყებელში საინფორმაციო გამოშვება მიმყავდა. თან მაშინ საათში ერთხელ გავდიოდით ეთერში. საკმაოდ რთული, სტრესული გამოცდილება მივიღე. ზუსტად იმ პერიოდს დაემთხვა, როცა ქვეყანაში ძალიან რთული პროცესები იყო, მათ შორის რუსეთის აგრესია და ინტერვენცია საქართველოში. აქედან გამომდინარე, მას მერე არასდროს გამჩენია სურვილი, ეთერში დავბრუნებულიყავი. 

    – ყურში ვინ გყავთ გადაცემის მსვლელობის დროს?

    – ოქროს ადამიანი, სოფო ხუციშვილი, ჩვენი პროდიუსერი, რომელზეც 99%-ით ვართ დამოკიდებული. 

    ვახო:

    – თუმცა, თუ თემა არ ვიცი, კითხვას ვერ დავსვამ, რამდენიც არ უნდა მეჩიჩინონ ყურში. სოფო ძალიან მაგარი პროდიუსერია, მაგრამ ვერავის ვენდობი, თუ თავად არ მაქვს წაკითხული. 

    – შენიშვნები გაქვთ საკუთარ თავთან?

    ვახო:

    – ძალიან ბევრი შენიშვნა მაქვს. საინფორმაციო გადაცემებისთვის ზედმეტად არაპროგნოზირებადი ტიპი ვარ. დაწერილის წაკითხვა, სუფლიორის გაყოლა ჩემი საქმე არ არის. არ შემიძლია, კონკრეტულ ხაზს გავყვე, ეს ზოგჯერ ცუდიც არის, შეიძლება სულ ამოვაყირავო გადაცემა, უკონტროლო გავხდე. მე მაინც მგონია, რომ ჟურნალისტი დალაგებული უნდა იყოს. მე მთლად დალაგებული არ ვარ (იცინიან). მაგალითად, მეცინება იქ, სადაც არც უნდა გავიღიმო. 

    ნინო:

    – შენიშვნები მეც აქვს, მაგრამ მთავარი ის არის, რომ ზუსტად ვიცი, სად მივდივარ, რა მინდა იყოს მთავარი შედეგი. აქედან გამომდინარე, დაკვირვებით ვუყურებ ჩემს ეთერს და შეცდომა, რომელიც მაყურებელს შეიძლება გამოეპაროს, მე არ გამომეპარება. ვახოსგან განსხვავებით, მე უფრო აკადემიურობისკენ, სიმშვიდისკენ ვიხრები.

    – ე.ი. ვახო ორშაბათს ააფორიაქებს მაყურებელს და მერე შენ მთელი კვირის განმავლობაში ამშვიდებ...

    ვახო:

    – ერთი დღის მეტი ჩემი ეთერში ჯდომა არ შეიძლება (იცინიან).

    ნინო:

    – ვცდილობ, ვიყო აკადემიური, საქმეზე ორიენტირებული, ნაკლები ჩხუბი იყოს ეთერში და მეტი შინაარსობრივი საუბარი. ამ გადაცემას მე ვუყურებ მაყურებლის თვალითაც. რისი ნახვა მომინდებოდა მე. მიყვარს შინაარსიანი დისკუსია და არა ჩხუბი.

    ვახო:

    – წივილ-კივილი არც მე მინდა, იყოს გადაცემაში. მირჩევნია მწვავე ვიყო რესპონდენტთან, მწვავე კითხვებით, ვიდრე იკამათონ ჩემს ეთერში რესპონდენტებმა, შეურაცხყოფა მიაყენონ ან ხელით შეეხონ ერთმანეთს. 

    – „ჩეპე“, გაუთვალისწინებელი შემთხვევა გქონიათ? ეს ხომ პირდაპირი ეთერია...

    ვახო:

    – ჯერ ახლა დავიწყეთ, ყველაფერი წინ გვაქვს (იცინიან).

    ნინო:

    – ჩვენს სფეროში ჩვეულებრივი ამბავია თუნდაც ის, რომ ისე შეხვიდე ეთერში, ბოლომდე არ გქონდეს ინფორმაცია, რესპონდენტი მოდის თუ არ მოდის. ამას მიჩვეულები ვართ. 

    – პირველი პირდაპირი ეთერი გახსოვთ?

    ვახო:

    – 17 წლის წინათ მანანა არჩვაძე-გამსახურდიამ და მისმა მომხრეებმა გადაკეტეს რუსთაველის გამზირი და თემურ მღებრიშვილი ცდილობდა გზის გახსნას. მაშინ არ მართავდნენ ხოლმე პირდაპირ ეთერში, სულ ორი კვირის დაწყებული მქონდა მუშაობა, მაგრამ ისეთ სიტუაციაში აღმოვჩნდი, ჩართვა გარდაუვალი იყო. მონიტორში ჩემი თავი რომ დავინახე, ფეხები მიკანკალებდა. ჩართვის შემდეგ ლამის სასწრაფო დახმარება დამჭირდა, მაგრამ მოვახერხე. მის მერე აღარ გამომრთეს (იცინის), სულ ჩართვებზე ვიდექი... 

    ნინო:

    – ჩემი თითქმის ყველა ეთერი მახსოვს. ყოველთვის, როცა ყურში წამყვანის წარდგენა მესმის, თითქოს ზარები შემოჰკრავს ხოლმე. პირველი ეთერი მქონდა გმირთა მოედანზე, იყო თოვლი და ცდილობდნენ გზის გაწმენდას. მაშინ საქართველოს გაზის მომარაგება ჰქონდა შეწყვეტილი რუსეთის ჩარევით. რთული პერიოდი იყო... პირდაპირი ეთერის სტრესი ყველა სტრესისგან განსხვავდება, როცა იცი, რომ 10 წამში მარტო რჩები კამერის წინ, რომელიც უნდა აღიქვა ადამიანად. ღელვა დღემდე მაქვს. ყურში გადაცემის ქუდის ხმა რომ შემოდის, საკუთარ გულისცემას ტვინში გრძნობ. ეს არ ქრება. 

    ვახო:

    – ეს ღელვა თუ არ გაქვს, თუ არ გაინტერესებს, როგორი გამოვა გადაცემა, რას იტყვიან შენზე, არ ხარ პროფესიონალი. 

    – ვახო, როგორი უფროსი ხარ?

    ნინო:

    – კონსტრუქციულია. მიუხედავად იმისა, რომ მე ვიცნობ, როგორც ემოციურს, ცდილობს, ჟურნალისტებთან იყოს ზომიერი, მშვიდი. მე უფრო ხშირად ვეჩხუბები ბავშვებს, ვიდრე ვახო. ის იშვიათად იძლევა შენიშვნებს და აქედან გამომდინარე, მისი სიტყვა უფრო ღირებულია. თუ გამიჭირდება ხოლმე და ვხვდები, რომ ბავშვები კოლექტიურად მსუბუქ ხასიათზე არიან, მუშაობა ეზარებათ, ვახოს ვთხოვ ხოლმე დახმარებას. მისი სიტყვა სხვა გავლენას ახდენს. 

    ვახო:

    – ზოგჯერ, მაშინ როცა სამუშაო საათები იწყება 10-ზე, შეიძლება 9-ის ნახევარზე ნიუსრუმში დავხვდე კითხვით, ვის რა თემა გაქვთ. იმ დღეს ერთ-ერთმა მორიგ ასეთ დაუგეგმავ თათბირზე მითხრა, ოზურგეთის ერთ-ერთ სოფელში ღამის განათება არ არისო. დღეს წადი ღამე ოზურგეთში, იმუშავე და დილის 9-ზე მოდი სამსახურში-მეთქი, ვუთხარი. წავიდა, რაღას იზამდა. ეს მეთოდი ერთ-ერთი ჩემი ყოფილი ხელმღვანელისგან მაქვს ნასწავლი. რომ გეთქვა, მთვარეზე რაღაც ხდებაო, გეტყოდა, წადი, მომიტანე რეპორტაჟი ან ჩამერთეო. 

    – შენთვის თუ დაუვალებიათ ისეთი თემა, რომელიც ზუსტად იცი, რომ არ გამოვა?

    – წლების წინათ მყავდა პროდიუსერი, რომელიც ეთერის შევსებაზე იყო ორიენტირებული. ყველაფერზე სიუჟეტს ითხოვდა. ერთხელ ვუთხარი, ასეთ ნაგავ თემებზე მე რეპორტაჟს არ ვაკეთებ-მეთქი. ამბიცია მქონდა, ეტყობა, თავი მაგარი ჟურნალისტი მეგონა. მითხრა, ან შენ წადი ამ სამსახურიდან, ან მე წავალო. მე ვერსად ვერ წავალ, ჯობია, შენ წახვიდე-მეთქი, ვუთხარი (იცინის).  

    – არსებობს, რესპონდენტი რომელსაც არასდროს მოიწვევ გადაცემაში პირადი უთანხმოების ან შეხედულებების გამო?

    ვახო:

    – ჩემი პირადი აზრი რაში აინტერესებს მაყურებელს, უნდა გავაკეთო ის, რაც გადაცემას სჭირდება. ჩემი რესპონდენტების 90% ჩემი მეგობარი არ არის. ასე თუ მივუდექი, ისე მიყვარს ბებიაჩემი, ყოველდღე ეთერში მეყოლებოდა (იცინის). 

    ნინო:

    – არ ვიცი, ალბათ, არ დავჯდები ეთერში იმ ადამიანთან ერთად, ვისაც აქვს სეპარატისტული იდეები...

    ვახო:

    – პუტინზე დიდი სეპარატისტი და ოკუპანტი ვინაა, მაგრამ არ დაჯდები მასთან ეთერში? თემას გააჩნია, ვინ არის იმ მომენტში აქტუალური და საჭირო ეთერისთვის.

    ნინო:

    – მართალია... მე ინტერვიუ ჩამიწერია აფხაზეთის არალეგიტიმური მთავრობის წარმომადგენელთანაც, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ მის თანამდებობას ვაღიარებდი. ასე რომ, მიუღებელი რესპონდენტი არ არსებობს.

    – წარმატებებს გისურვებთ.


    http://primetime.ge



  • loading...